Haha Hoho
Haha hoho
Ik ben niet ziek, dat zie je zo
Haha hoho
‘t Leek er wel op, maar ‘t is maar show
Het is altijd moeilijk om inspiratie lang vast te houden, bij een weblog vooral ook omdat je het gevoel na een tijdje gauw kwijt bent en dan de behoefte om erover te schrijven ook verliest. Deze keer had ik mezelf ertoe gezet om het vast te houden. Mocht je je trouwens zorgen maken dat ik gauw weer ga stoppen met schrijven: ik heb sinds ik weer begonnen ben alweer een aantal keren per week dat ik zin heb om te schrijven, maar dus niet altijd tijd. In ieder geval ben ik het niet helemaal kwijt geraakt.
Vandaag had ik van het vak verdieping persoon college over persoonlijkheidsstoornissen. Zoals tot nu toe bijna elk college in die reeks vond ik ook deze erg interessant en zat ik met erg veel energie en levenslust op de fiets terug. Het is mooi hoe je dingen kunt leren en daarbij het gevoel kunt hebben dat je bijna kunt barsten van hoe interessant het was. De docent was zelf ook echt inspirerend. Hij was ziek en stond er volgens zichzelf met koorts te praten, maar hij vertelde echt met een hart voor het onderwerp.
Toen de docent vertelde over de borderline persoonlijkheid, vertelde hij dat mensen met borderline de hele dag bezig zijn om te gaan met het feit dat ze zich constant heel erg overstuur voelen. Hij omschreef het gevoel op deze manier: Stel het is vrijdagmiddag en je voelt je al niet zo goed, maar je gaat wel naar college. ‘s Avonds ga je nog uit met vrienden. Het wordt laat en je hebt veel gedronken. De volgende dag moet je weer vroeg je bed uit, want je vader is jarig en je moet nog een cadeautje kopen. Je hebt helemaal geen zin in het bezoek, want er komen alleen maar ooms en tantes die gaan vragen hoe het met je studie gaat. Omdat vaders altijd moeilijk zijn qua cadeautjes ga je maar naar een algemene winkel zoals de V&D. Op zaterdag is de V&D heel erg druk, onder andere met mensen met kinderwagens. Je loopt dus in een overvolle V&D met een brak en instabiel gevoel. Op dat moment rijdt er iemand met een kinderwagen over je voet heen. In zo’n bui kan zoiets net even te veel zijn en kun je erg emotioneel reageren. Zo voelen borderliners zich dus altijd. Ik vond het een goede manier om het te omschrijven en ik bedacht me dat ik het met deze diagnose niet lang zou volhouden, want ik vind het al erg genoeg als ik me af en toe zo voel.
Er was een ding specifiek dat me ertoe zette om een log te willen schrijven. Hij kwam namelijk op een aantal vooroordelen die over mensen met borderline bestaan, onder andere dat ze mensen manipuleren. Hier ging bij mij een belletje rinkelen, want ik heb dat inderdaad gehoord van iemand die met borderliners werkte. Wat ik had gehoord was dat ze emotionele uitbarstingen als het ware plannen om hun zin te krijgen en om aandacht te krijgen. Mijn docent wond zich hier erg over op en zei dat psychotherapeuten die zoiets zeggen hun opleiding beter opnieuw konden doen. Het is helemaal niet nep. Ze voelen zich echt zo. Ze voelen zich altijd, elke minuut van de dag, zo.
Het onderwerp raakte mij vooral persoonlijk, omdat ik ook ooit ben beschuldigd van manipuleren met emotionele buien. Het voelde een beetje alsof hij het ook voor mij als persoon opnam. Hier was een universitair docent, een belangrijk man in de wereld van de psychotherapie, die zei dat zulke mensen zich niet aanstellen. Goed, ik heb dan geen borderline, maar het vooroordeel is evengoed een tijdje op mij van toepassing geweest. Het voelde goed om erkenning te krijgen.
Hetzelfde voelde ik ook tijdens het college over depressie. Een van de symptomen van depressie met betrekking op de omgeving is dat mensen met een depressie vaak afgestoten worden door hun omgeving, voornamelijk door degenen die veel met de depressieve buien te maken krijgen. Hier hoef ik eigenlijk geen woorden aan vuil te maken.
Om het toch even met een positieve noot af te maken: het gaat goed met me. Ik heb dan wel vier tentamens in de komende twee weken, maar ik ben ondertussen ook bezig met een aantal leuke actieve dingen, zoals het feit dat ik binnenkort eindelijk in een commissie van Dito zal zitten. Welke dat wordt, dat ga ik nog bekendmaken. Verder was het uurtje Game2Move met Jeftha erg leuk (ik stond ook wel erg vaak bovenaan, dat kan ik niet onvermeld laten) en deed het me ook goed om weer eens te tennissen. Kortom een positieve week.
10 November 2009 at 15:35
Pff ja. Maar er staat eigenlijk alleen maar dat bij iedereen de cognitie anders is door ervaringen, dat is toch logisch?:S Nouja, iig mooi dat je uitkijkt naar leuke vakken:) Er zijn altijd wel stommere vakken..
12 November 2009 at 03:57
De informatie staat niet echt lekker duidelijk gepresenteerd in zo’n zin. En bovendien is het zo vreselijk algemeen dat het niet bijzonder leerzaam lijkt. Fijn dat je wel naar leuke dingen kan uitkijken, dat houd je beetje gemotiveerd. Ik begon aan Farmacie, uitkijkend naar een derdejaarsvak waar ik uiteindelijk met een herkansing een zes voor heb gehaald, maar vooruit;) Het was interessant.
13 November 2009 at 22:01
Wat ik ‘s nachts vergat bij de vorige reactie maar wel al een weekje in m’n hoofd zit: bedankt voor je reactie op m’n log. Het gaat nu weer best aardig. Het is gek om ineens 2 dagen per week vrij te zijn en absoluut niet bevorderend voor een strak ritme. Maar ik heb een mooi to do lijstje gemaakt dus besteed de momenten dat ik ‘op’ ben best nuttig. Bedankt voor de bevestiging van wat ideeen. Ik hoor steeds regelmatiger van mensen dat ze het leuk vinden als ik iets vertel, het is nog wat onwennig dat ik niet voornamelijk gericht hoef te zijn op zo goed mogelijk luisteren. Hoe gaat het met jou, wat tolt er zoal door je hoofd? xx
19 November 2009 at 20:58
Hey Loes, ik lees net je stuk. Wel interessant zeg, vooral dat zo iemand die dan met borderliners werkt dat ook zo (verkeerd) ervaart. Misschien is het gewoon voor zo’n persoon een manier om er mee om te gaan, maar wel jammer dat het dan zo negatief geïnterpreteerd wordt. Hoe dan ook, een gevoel van erkenning herken ik ook wel. Als ik me rot voel en dat kan soms ook erg heftig zijn zoals je wel weet, dan vind ik het ook fijn om te lezen dat ik niet de enige ben en dat er gewoon manieren zijn om mee om te gaan ofzo. En vooral als zo’n professor er dan zo realistisch en misschien daardoor ook wel begrijpend tegenover staat is dat wel fijn. Het is natuurlijk heel erg rot als er mensen zijn die jouw gevoelens als manipulatief ervaren, terwijl je gewoon eerlijk jezelf bent en het niet kan helpen. Veel succes met verder schrijven. Ik ben benieuwd. X
19 November 2009 at 23:58
Heey, oef tja. Het is fijn dat zo’n professor erkenning geeft voor gevoel dat je ervaart. Tegelijk heb ik de neiging op te komen voor de gevoelens van de mensen in de omgeving. Het is zeker goed om over je gevoel te praten, het is minder ok als degene met de kinderwagen een uitbarsting over zich heen krijgt waarbij hij/zij het gevoel krijgt verantwoordelijk te zijn voor jouw complete emotionele toestand. Als iemand dat herhaaldelijk bij iemand in zijn/haar omgeving doet kan ik me voorstellen dat de omgeving zich van iemand afkeert. Mensen kunnen een behoorlijke mate van begrip opbrengen voor Gevoelens maar er zitten grenzen aan wat mensen kunnen verdragen aan bepaalde heftige gevoelsUITINGEN. Zoals de omgeving verantwoordelijk is voor het stellen van grenzen om er zelf niet aan onderdoor te gaan, zo is iemand met een aandoening wel nog in elk geval ten dele verantwoordelijk te houden voor de keuzes die gemaakt worden in het eerlijk uiten van gevoel en de effecten van die keuzes. Dat is mijn gevoel, mijn idee en mijn ervaring. Misschien hoort het ook bij een aandoening dat de emotionele uitbarstingen oncontroleerbaar zijn, maar ik houd ergens het vermoeden dat, ook al kan het heel moeilijk zijn, iemand ervoor kan kiezen gevoelens bij meerdere mensen te uiten en bij sommige mensen het uiten van gevoel enigszins te beperken. Dat iemand zijn/haar gevoel uit om hulp en aandacht te krijgen klinkt eigenlijk vrij normaal. Dat iemand een bepaalde emotionele toestand doelbewust in zichzelf oproept, die uit en zo hulp en aandacht wil lijkt me dan weer minder waarschijnlijk, dat zou echt manipulatief zijn. Een therapeut moet mijns inziens beter tegen heftige uitingen kunnen. Ik besef dat ik deze lange reactie geef om m’n eigen gevoel en gedrag te verdedigen. Ik heb mijn omgeving nooit verweten bepaalde gevoelens te hebben, ik heb mijn best gedaan daar begrip voor te tonen. Ik heb me alleen mijns inziens terecht kwaad gemaakt als ik de heftige uitingen van die gevoelens, die sterk leken op een app’el op mij, keer op keer, ondanks verzoeken ermee op te houden, me wanhopig vastklampend aan vertrouwen in mijn eigen oordeel, toch over me heen kreeg en niet kon voorkomen dat ze me pijnlijk raakten.