Blikken
De tijd voor een nieuwe log is wel weer aangebroken. Het is dus maar goed dat ik in mijn tocht door de sneeuw zin kreeg om weer eens te schrijven.
Het is kerstvakantie!
Die mededeling verdient wel een eigen alinea. Ik was van plan met volle teugen van de kerstvakantie te gaan genieten en ik zit goed op koers. De afgelopen dagen heb ik lekker uitgerust en zelfs mijn tijd besteed aan compleet nutteloze dingen, iets waarvoor ik best wel een drempel over moet tegenwoordig.
Het begon al goed met een feestje op vrijdag. Lekker dansen met Jeftha en Sarah in Doornroosje. Ik vond de muziek niet echt leuk en het was een feestje met een vierkante meter per persoon, maar we hadden het gezellig en ik genoot ervan. Mooi dat er deze vakantie nog twee feestjes aankomen: Kiss Kiss special op tweede kerstdag en Flavour deluxe met oud en nieuw!
Vanaf zaterdag heb ik mijn tijd voornamelijk besteed aan mijn nieuwe laptop. Hij is zo fijn. Ik speel Pokémon Leaf Green, de Sims 3 en kijk Kinderen voor Kinderen korenfestival 1992. De Sims kan afsluiten binnen een minuut, waar hij er op mijn oude laptop minstens 5-10 minuten over deed. Genieten. Ik heb vanmiddag mijn legpuzzel afgemaakt, waardoor mijn bureau ook weer vrij is, maar de nieuwe puzzel kijkt me al lonkend aan. Misschien is het de mooie vrouw die erop staat. ‘s Avonds ga ik goed laat naar bed en lig ik tot minstens half 12 nog te maffen. Ik heb het nodig denk ik, want ik ben echt niet uit mijn bed te trimmen.
Toch heb ik nu wel weer zin om iets actiefs te doen en dat komt mooi uit. Morgen ga ik met Diana en Vicky in Eindhoven zwemmen en daarna bij Manon eten. Lekker in een badpak in het warme water spetteren, in plaats van met twee sjalen en twee paar handschoenen door over een laag vastgevroren sneeuw te glibberen. Lekker doen alsof je nog een kind van acht bent, maar dan eentje die van de enge glijbanen af durft.
Verder heb ik een iets op me genomen wat mijn humeur hoogstwaarschijnlijk kan maken of breken, maar ik vind het een mooi project. Ik ga namelijk een groot deel van het kersteten op me nemen. En dan niet gewoon een maaltijd, maar een heleboel amuses, voorgerechten en dan pas het hoofdgerecht. Ik heb zin om eens lekker de huisvrouw te spelen. Naast schoonmaken vind ik ook koken stiekem best heel leuk. Ik heb er nu eindelijk eens tijd voor.
Met oud en nieuw heb ik een beetje een luxeprobleem. Eigenlijk is het geen probleem. Ik heb plannen met vrienden van Dito. We gaan lekker eten en spelletjes spelen en daarna naar de Flavour. Het is bijzonder, want er komen veel leuke mensen en ik ken ook steeds meer mensen bij Dito. Dat vind ik echt heel leuk. Alleen nu heb ik ook het aanbod gekregen om met Jorien en Paul en nog wat mensen van KI, waaronder Yuen, en volgens mij ook Marleen oud en nieuw te vieren. Dat lijkt me ook heel erg leuk. Jammer jammer. Maar ja, zoals ik zei: het is een luxeprobleem, want het wordt alsnog een kei gezellige avond.
Ik heb vannacht trouwens echt een heel heftige droom gehad. Het klinkt misschien gek, maar het gaf me wel wat vertrouwen dat ik op de goede weg zit. Iemand had hulp nodig en ik probeerde hem te helpen. Als ik dat in mijn droom kan, dan kan ik het in het echt misschien ook later.
19 November 2009 at 20:58
Hey Loes, ik lees net je stuk. Wel interessant zeg, vooral dat zo iemand die dan met borderliners werkt dat ook zo (verkeerd) ervaart. Misschien is het gewoon voor zo’n persoon een manier om er mee om te gaan, maar wel jammer dat het dan zo negatief gexefnterpreteerd wordt. Hoe dan ook, een gevoel van erkenning herken ik ook wel. Als ik me rot voel en dat kan soms ook erg heftig zijn zoals je wel weet, dan vind ik het ook fijn om te lezen dat ik niet de enige ben en dat er gewoon manieren zijn om mee om te gaan ofzo. En vooral als zo’n professor er dan zo realistisch en misschien daardoor ook wel begrijpend tegenover staat is dat wel fijn. Het is natuurlijk heel erg rot als er mensen zijn die jouw gevoelens als manipulatief ervaren, terwijl je gewoon eerlijk jezelf bent en het niet kan helpen. Veel succes met verder schrijven. Ik ben benieuwd. X
19 November 2009 at 23:58
Heey, oef tja. Het is fijn dat zo’n professor erkenning geeft voor gevoel dat je ervaart. Tegelijk heb ik de neiging op te komen voor de gevoelens van de mensen in de omgeving. Het is zeker goed om over je gevoel te praten, het is minder ok als degene met de kinderwagen een uitbarsting over zich heen krijgt waarbij hij/zij het gevoel krijgt verantwoordelijk te zijn voor jouw complete emotionele toestand. Als iemand dat herhaaldelijk bij iemand in zijn/haar omgeving doet kan ik me voorstellen dat de omgeving zich van iemand afkeert. Mensen kunnen een behoorlijke mate van begrip opbrengen voor Gevoelens maar er zitten grenzen aan wat mensen kunnen verdragen aan bepaalde heftige gevoelsUITINGEN. Zoals de omgeving verantwoordelijk is voor het stellen van grenzen om er zelf niet aan onderdoor te gaan, zo is iemand met een aandoening wel nog in elk geval ten dele verantwoordelijk te houden voor de keuzes die gemaakt worden in het eerlijk uiten van gevoel en de effecten van die keuzes. Dat is mijn gevoel, mijn idee en mijn ervaring. Misschien hoort het ook bij een aandoening dat de emotionele uitbarstingen oncontroleerbaar zijn, maar ik houd ergens het vermoeden dat, ook al kan het heel moeilijk zijn, iemand ervoor kan kiezen gevoelens bij meerdere mensen te uiten en bij sommige mensen het uiten van gevoel enigszins te beperken. Dat iemand zijn/haar gevoel uit om hulp en aandacht te krijgen klinkt eigenlijk vrij normaal. Dat iemand een bepaalde emotionele toestand doelbewust in zichzelf oproept, die uit en zo hulp en aandacht wil lijkt me dan weer minder waarschijnlijk, dat zou echt manipulatief zijn. Een therapeut moet mijns inziens beter tegen heftige uitingen kunnen. Ik besef dat ik deze lange reactie geef om m’n eigen gevoel en gedrag te verdedigen. Ik heb mijn omgeving nooit verweten bepaalde gevoelens te hebben, ik heb mijn best gedaan daar begrip voor te tonen. Ik heb me alleen mijns inziens terecht kwaad gemaakt als ik de heftige uitingen van die gevoelens, die sterk leken op een app’el op mij, keer op keer, ondanks verzoeken ermee op te houden, me wanhopig vastklampend aan vertrouwen in mijn eigen oordeel, toch over me heen kreeg en niet kon voorkomen dat ze me pijnlijk raakten.
29 December 2009 at 20:35
Hey Loes,
Wat leuk dat je af en toe een berichtje blijft schrijven. En ik vond het in Eindhoven echt super leuk. Echt een geslaagde dag. Ik hoorde dat jij en Diana ook helemaal voldaan terug in de bus zaten
.
En nu op naar oud en nieuw. En ik had idd ook een dubbel aanbod gehad, maar hoe dan ook wordt het leuk.
Tot donderdag
Groetjes Vicky