Kerst was leuk en gezellig. Al het eten is goed gegaan: gefrituurde risotto-mozarellaballetjes, tomaten gevuld met tonijn en garnalen, champignonnensoep met roomkaas, gevulde kastanjechampignons, toastjes met makreelsmeersel, courgettetaart en spinazie-danablusoufflés. Ik was vooral over het frituren heel enthousiast, want de buitenkant van de balletjes was heel mooi gelukt met het paneermeel. Mijn plan is nu dus om een keertje zelf een camembert van zijn huid te ontdoen en er een laag paneermeel over te doen en het te frituren, om te kijken of dat lekker is. Ik houd namelijk heel erg van gebakken camembert en misschien ook wel lekker als ik het zelf maak en/of als ik het frituur. Ik houd wel van koken als ik tijd heb om creatief te zijn.

De dagen na kerst was ik zodanig vertraagd dat ik amper uit bed kon komen en eigenlijk een hele dag bezig kon zijn met uiteindelijk tot niets komen. Dat ik probeer te eten, maar dat kan ik alleen met afleiding, dus dan ga ik pokémon spelen of puzzelen. Dan ben ik een uur verder en heb ik alweer honger of ik heb het eten nog niet aangeraakt en dan moet ik zo op een dag zeven boterhammen naar binnen zien te werken en is het uiteindelijk zo laat dat ik het maar laat zitten omdat ik toch zo ga avondeten. Ik ben dus de hele dag bezig en uiteindelijk heb ik de hele dag honger en daardoor kom ik nergens toe, want dan voel ik me te zwak.

Ik had me voorgenomen om dat voor vandaag te veranderen. Ik had mijn wekker gezet en me voorgenomen om meteen te gaan ontbijten en dan ‘s middags weer goed te lunchen. Ik moest in ieder geval van mezelf Bloempjes kooi schoonmaken, want het werd eigenlijk echt te gek. Met de sneeuw stelde ik het steeds uit.

Jammer genoeg werd ik vannacht ziek, tenminste, flink verkouden. Ik heb wel genoeg geslapen denk ik, ook al ben ik ook veel wakker geweest. Ik werd steeds wakker omdat mijn neus leegliep en daarna viel ik meteen wel weer in slaap. Het rare is wel dat ik alleen rechts verkouden ben. Mijn rechterneusgat en mijn rechteroog lopen over, mijn rechteroor zit dicht en de hoofdpijn zit ook alleen rechts.

Ik ben ‘s ochtends wel gewoon opgestaan en ik heb redelijk gegeten (vijf boterhammen). Ik heb mezelf er gewoon toe gezet om dingen te gaan doen en dat is me best wel gelukt. Ik heb snotterend en wel Bloempjes kooi schoongemaakt en er ook maar meteen een afwasje tegenaan gegooid. Er was al sinds de vakantie niet meer afgewassen en er stond een pan die niet van mij was, maar de borden waren al een paar dagen op en het leek er niet op alsof iemand anders het zou gaan doen. Ik vond het ook wel goed van mezelf om niet alleen de hele dag te zitten op de bank of in bed. Verder heb ik mijn was opgehangen, mijn kamer opgeruimd, de bonnetjes van de afgelopen anderhalve maand verwerkt, betalingen gedaan en andere papieren verwerkt. Het enige dat ik me had voorgenomen en niet heb gedaan is aan school werken. Gedachteloos taakjes doen lukt wel, maar nadenken over computational intractibility gaat me nog een beetje ver. Het is tenslotte ook vakantie.

Tevreden kwam ik bij mijn ouders aan. Ik was toch wel vermoeider dan ik de rest van de dag door had gehad. Ik had nog een brood nodig, maar dat wilde mama wel even bij de Aldi halen. Papa heeft mijn bol.com pakje bij de overbuurman gehaald. Ik heb Catootje getroost, want ze was flink van slag door het vuurwerk dat de buurjongens de hele avond aan het afsteken waren. Ze wilde niet onder de deken uit, terwijl ze normaal heel gezellig steeds even komt kijken. ‘s Avonds heb ik op de bank nog even een paar minuten geslapen en dat deed me wel goed. Daarna lekker op de bank gelegen en naar de dinsdagavond van Nederland 3 gekeken. Boeiende programma’s, vooral Family Matters met Keith Bakker. Ik vind hem echt heel goed.

Nu maar hopen dat ik morgen weer helemaal beter ben, want ik zou met Sanne en mama gaan winkelen in Arnhem. Ik heb er wel zin in en het zou jammer zijn als ik nu thuis moet blijven. Met die gedachte ga ik nu dan maar gauw slapen.

De tijd voor een nieuwe log is wel weer aangebroken. Het is dus maar goed dat ik in mijn tocht door de sneeuw zin kreeg om weer eens te schrijven.

Het is kerstvakantie!

Die mededeling verdient wel een eigen alinea. Ik was van plan met volle teugen van de kerstvakantie te gaan genieten en ik zit goed op koers. De afgelopen dagen heb ik lekker uitgerust en zelfs mijn tijd besteed aan compleet nutteloze dingen, iets waarvoor ik best wel een drempel over moet tegenwoordig.

Het begon al goed met een feestje op vrijdag. Lekker dansen met Jeftha en Sarah in Doornroosje. Ik vond de muziek niet echt leuk en het was een feestje met een vierkante meter per persoon, maar we hadden het gezellig en ik genoot ervan. Mooi dat er deze vakantie nog twee feestjes aankomen: Kiss Kiss special op tweede kerstdag en Flavour deluxe met oud en nieuw!

Vanaf zaterdag heb ik mijn tijd voornamelijk besteed aan mijn nieuwe laptop. Hij is zo fijn. Ik speel Pokémon Leaf Green, de Sims 3 en kijk Kinderen voor Kinderen korenfestival 1992. De Sims kan afsluiten binnen een minuut, waar hij er op mijn oude laptop minstens 5-10 minuten over deed. Genieten. Ik heb vanmiddag mijn legpuzzel afgemaakt, waardoor mijn bureau ook weer vrij is, maar de nieuwe puzzel kijkt me al lonkend aan. Misschien is het de mooie vrouw die erop staat. ‘s Avonds ga ik goed laat naar bed en lig ik tot minstens half 12 nog te maffen. Ik heb het nodig denk ik, want ik ben echt niet uit mijn bed te trimmen.

Toch heb ik nu wel weer zin om iets actiefs te doen en dat komt mooi uit. Morgen ga ik met Diana en Vicky in Eindhoven zwemmen en daarna bij Manon eten. Lekker in een badpak in het warme water spetteren, in plaats van met twee sjalen en twee paar handschoenen door over een laag vastgevroren sneeuw te glibberen. Lekker doen alsof je nog een kind van acht bent, maar dan eentje die van de enge glijbanen af durft.

Verder heb ik een iets op me genomen wat mijn humeur hoogstwaarschijnlijk kan maken of breken, maar ik vind het een mooi project. Ik ga namelijk een groot deel van het kersteten op me nemen. En dan niet gewoon een maaltijd, maar een heleboel amuses, voorgerechten en dan pas het hoofdgerecht. Ik heb zin om eens lekker de huisvrouw te spelen. Naast schoonmaken vind ik ook koken stiekem best heel leuk. Ik heb er nu eindelijk eens tijd voor.

Met oud en nieuw heb ik een beetje een luxeprobleem. Eigenlijk is het geen probleem. Ik heb plannen met vrienden van Dito. We gaan lekker eten en spelletjes spelen en daarna naar de Flavour. Het is bijzonder, want er komen veel leuke mensen en ik ken ook steeds meer mensen bij Dito. Dat vind ik echt heel leuk. Alleen nu heb ik ook het aanbod gekregen om met Jorien en Paul en nog wat mensen van KI, waaronder Yuen, en volgens mij ook Marleen oud en nieuw te vieren. Dat lijkt me ook heel erg leuk. Jammer jammer. Maar ja, zoals ik zei: het is een luxeprobleem, want het wordt alsnog een kei gezellige avond.

Ik heb vannacht trouwens echt een heel heftige droom gehad. Het klinkt misschien gek, maar het gaf me wel wat vertrouwen dat ik op de goede weg zit. Iemand had hulp nodig en ik probeerde hem te helpen. Als ik dat in mijn droom kan, dan kan ik het in het echt misschien ook later.

Haha hoho
Ik ben niet ziek, dat zie je zo
Haha hoho
‘t Leek er wel op, maar ‘t is maar show

Het is altijd moeilijk om inspiratie lang vast te houden, bij een weblog vooral ook omdat je het gevoel na een tijdje gauw kwijt bent en dan de behoefte om erover te schrijven ook verliest. Deze keer had ik mezelf ertoe gezet om het vast te houden. Mocht je je trouwens zorgen maken dat ik gauw weer ga stoppen met schrijven: ik heb sinds ik weer begonnen ben alweer een aantal keren per week dat ik zin heb om te schrijven, maar dus niet altijd tijd. In ieder geval ben ik het niet helemaal kwijt geraakt.

Vandaag had ik van het vak verdieping persoon college over persoonlijkheidsstoornissen. Zoals tot nu toe bijna elk college in die reeks vond ik ook deze erg interessant en zat ik met erg veel energie en levenslust op de fiets terug. Het is mooi hoe je dingen kunt leren en daarbij het gevoel kunt hebben dat je bijna kunt barsten van hoe interessant het was. De docent was zelf ook echt inspirerend. Hij was ziek en stond er volgens zichzelf met koorts te praten, maar hij vertelde echt met een hart voor het onderwerp.

Toen de docent vertelde over de borderline persoonlijkheid, vertelde hij dat mensen met borderline de hele dag bezig zijn om te gaan met het feit dat ze zich constant heel erg overstuur voelen. Hij omschreef het gevoel op deze manier: Stel het is vrijdagmiddag en je voelt je al niet zo goed, maar je gaat wel naar college. ‘s Avonds ga je nog uit met vrienden. Het wordt laat en je hebt veel gedronken. De volgende dag moet je weer vroeg je bed uit, want je vader is jarig en je moet nog een cadeautje kopen. Je hebt helemaal geen zin in het bezoek, want er komen alleen maar ooms en tantes die gaan vragen hoe het met je studie gaat. Omdat vaders altijd moeilijk zijn qua cadeautjes ga je maar naar een algemene winkel zoals de V&D. Op zaterdag is de V&D heel erg druk, onder andere met mensen met kinderwagens. Je loopt dus in een overvolle V&D met een brak en instabiel gevoel. Op dat moment rijdt er iemand met een kinderwagen over je voet heen. In zo’n bui kan zoiets net even te veel zijn en kun je erg emotioneel reageren. Zo voelen borderliners zich dus altijd. Ik vond het een goede manier om het te omschrijven en ik bedacht me dat ik het met deze diagnose niet lang zou volhouden, want ik vind het al erg genoeg als ik me af en toe zo voel.

Er was een ding specifiek dat me ertoe zette om een log te willen schrijven. Hij kwam namelijk op een aantal vooroordelen die over mensen met borderline bestaan, onder andere dat ze mensen manipuleren. Hier ging bij mij een belletje rinkelen, want ik heb dat inderdaad gehoord van iemand die met borderliners werkte. Wat ik had gehoord was dat ze emotionele uitbarstingen als het ware plannen om hun zin te krijgen en om aandacht te krijgen. Mijn docent wond zich hier erg over op en zei dat psychotherapeuten die zoiets zeggen hun opleiding beter opnieuw konden doen. Het is helemaal niet nep. Ze voelen zich echt zo. Ze voelen zich altijd, elke minuut van de dag, zo.

Het onderwerp raakte mij vooral persoonlijk, omdat ik ook ooit ben beschuldigd van manipuleren met emotionele buien. Het voelde een beetje alsof hij het ook voor mij als persoon opnam. Hier was een universitair docent, een belangrijk man in de wereld van de psychotherapie, die zei dat zulke mensen zich niet aanstellen. Goed, ik heb dan geen borderline, maar het vooroordeel is evengoed een tijdje op mij van toepassing geweest. Het voelde goed om erkenning te krijgen.

Hetzelfde voelde ik ook tijdens het college over depressie. Een van de symptomen van depressie met betrekking op de omgeving is dat mensen met een depressie vaak afgestoten worden door hun omgeving, voornamelijk door degenen die veel met de depressieve buien te maken krijgen. Hier hoef ik eigenlijk geen woorden aan vuil te maken.

Om het toch even met een positieve noot af te maken: het gaat goed met me. Ik heb dan wel vier tentamens in de komende twee weken, maar ik ben ondertussen ook bezig met een aantal leuke actieve dingen, zoals het feit dat ik binnenkort eindelijk in een commissie van Dito zal zitten. Welke dat wordt, dat ga ik nog bekendmaken. Verder was het uurtje Game2Move met Jeftha erg leuk (ik stond ook wel erg vaak bovenaan, dat kan ik niet onvermeld laten) en deed het me ook goed om weer eens te tennissen. Kortom een positieve week.

Het vak Verdieping Gedrag ofwel Cognitie, Attitude en Motivatie komt me echt de keel uit. Het hele boek staat vol met dit soort zinnen:

“The specific cognitions by which people self-regulate their behavior are, in large part, idiosynchratic in that individual differences in the memories that people have for themselves and for social situations and people, the concepts they hold about social situations and people, and the rules that regulate behavior in social settings differ substantially based on past experience.”

Wat voor informatie moet ik uit zo’n zin halen? Bijna elke zin moet ik drie keer lezen voordat ik de grammaticale structuur snap. Daarna nog een keer om te bedenken wat de inhoud eigenlijk was. Daarna nog een keer, omdat ik het alweer vergeten ben. Na een alinea, pagina of hoofdstuk ben ik het eigenlijk alweer helemaal kwijt. Dan weet ik alleen nog dat het ging over sociale cognitie, maar dat is dan ook de titel van het boek. Het is zo ongelooflijk niet boeiend. Dat kun je je bijna niet voorstellen. Ik zal blij zijn als ik er vanaf ben.

Ik heb wel echt zin in de nieuwe vakken. Er komen nu pas echt vakken aan die je zelf hebt mogen kiezen uit het domein waar je in geïnteresseerd bent. Ik krijg nu dus een vak over angststoornissen, over psychodiagnostiek etc. Daar heb ik echt zin in. Dus dan kan ik die wat minder leuke vakken, zoals bijvoorbeeld ook Kennisrepresentatie en Redeneren, wel aan in de tussentijd.

Deze log draag ik op aan Jelmer, omdat hij ernaar vroeg, terwijl ik er al een hele tijd aan zat te denken om weer eens verder te gaan. Bedankt Jelmer!

Ik heb laatst besloten dat ik ga proberen binnen te treden in de grootse wereld van het daten. Ik zat gisteren al te kijken op het dating-gedeelte van de Expreszo-site. Het is nog een hele uitdaging om iets interessants te vinden. Er wordt voornamelijk gezocht naar spontane, gezellige, vooral heel vrouwelijke meisjes met ook nog een flinke dosis humor. Ik had het gevoel dat de mensen die hierom vragen misschien niet de grappige spontane, gezellige en toch liefst wel een beetje vrouwelijke meisjes waren waar ik naar zoek, aangezien ze om zulke dingen vragen, maar wie ben ik om kieskeurig te zijn. Ik heb er dus op een paar gereageerd. We zullen zien.

Verder ben ik weer eens gaan kijken op de met kunstmatige intelligentie gemaakte datingsite Paiq. Na een speeddate met iemand die me helemaal niets leek en een battledate om een 29-jarige, gaf ik de moed al gauw weer op. Ik probeerde nog één keer een speeddate te regelen, maar er was geen match.

Er werd wel een andere site aangeraden: Tjetter. Je wordt gekoppeld aan een ander. Het kan iedereen zijn, wie er maar zin heeft om toevallig op die site te zitten. Je praat met diegene en hebt misschien een leuk gesprek en misschien niet. Jammer genoeg was het in mijn geval de hele tijd niet het geval. Er waren alleen maar mannen die in niets anders geïnteresseerd zijn dan je geslacht en je leeftijd. Gelukkig is er dan ook de knop waarmee je het gesprek kunt afsluiten.

Ik vond het idee van de site wel heel leuk, dus ik ging eens kijken wat ik er allemaal over kon vinden. Dat het een woordspeling is op Twitter had ik zelf al bedacht, maar het is blijkbaar ook gemaakt naar het idee van de Amerikaanse site Omegle. Kon ik mooi daar ook eens gaan kijken! Dat is nog best een leuke site. Als je door de mannen van hetzelfde soort als bij Tjetter heen kamt, dan kom je nog best interessante mensen tegen.

Een paar dagen geleden sprak ik een meisje dat volgens mij ofwel depressief was ofwel andere psychologische problemen had. Ze zei namelijk dat ze niets voelde en dat niets betekenis had. Ik zei in ieder geval dat ik het interessant vond om met haar te praten, wat ik ook echt vond. Ik kon haar verder natuurlijk niet helpen. Na een tijdje moest ze weg en nu weet ik alleen haar voornaam. Geen flauw idee waar ze vandaan komt of wat dan ook, dus die zal ik wel nooit meer spreken. Dat is het nadeel aan zo’n site. Je begint al meteen bijna om iemand te geven. Ik zal wel nooit aan one-night-stands moeten beginnen.

Vanavond zat ik nog eens op Omegle en sprak daar weer een aardig meisje. Bleek Nederlands. 16 jaar. Nu hebben we msn uitgewisseld. Ze wil misschien ook psychologie gaan doen. Ik vind het toch mooi hoe je kunt merken dat het met iemand kan klikken, ook al weet je helemaal niets van elkaar en hoef je er verder niets bijzonders mee. Ach, ik heb ook al een meisje uit Mexico in mijn contacten, dus waarom niet. Het is in ieder geval nog geen man van 48.

Verder doe ik trouwens ook nog wel nuttige dingen. Ik heb gisteren een schema gemaakt met wat ik allemaal wanneer ga doen om te zorgen dat ik voor mijn tentamens alles gelezen en/of geoefend heb. Voor verdieping gedrag had ik namelijk pas 3 bladzijden gelezen en voor verdieping brein maar 1 hoofdstuk, terwijl ik over een week of 3,4,5 tentamens daarover heb. Ik vind het gewoon niet zo boeiend. Met wiskunde en verdieping persoon loop ik helemaal op schema, maar dat zijn dan ook erg leuke vakken.

Wat ik vanmiddag onderweg naar papa en mama persoonlijk wel een grappig detail vond – ik was er al bijna voor terug naar huis gelopen om toen al een log te schrijven – was dat mijn mp3-speler het liedje “wat je niet ziet bestaat niet” afspeelde, terwijl ik net had gelezen over subliminale priming.

Hiermee sluit ik deze voorlopig eerste log af. Ik ga maar gauw slapen, want dat had ik immers beloofd. Morgenochtend weer college BCI. ‘s Middags college over eetstoornissen. Daar ben ik echt heel benieuwd naar. Echt heel interessant.

Ze kwamen met zagen, met bijlen en touw
Ik riep nog: Blijf af, ‘t is de mijne
Maar niemand die ‘t hoorde, er kwam zo’n lawaai
Van al die gemene motoren
Hij kraakte, hij schreeuwde, ik hoorde zijn stem
Die klonk nog lang na in mijn oren
Om bomen heb je geen verdriet
Om bomen huilen doe je niet
Toch voel ik telkens tranen komen
Ik zal nog vaak eng van hem dromen
De mooiste boom van alle bomen
Dag boom

Op Facebook ben ik lid geworden van de groep "I support gay and lesbian rights". Ze hebben me zelfs de Netherlands Representative gemaakt. Mij best. Ik vind het vooral interessant om het forum te volgen. Het is alleen misschien niet zo goed voor mijn hart, want ik kan er wel heel gefrustreerd van raken.

Zo is er een discussie over wat datgene is waardoor je homo bent. Is het je opvoeding, je omgeving, je genen, je eigen keuze of een combinatie van verschillende dingen? Natuurlijk een interessante vraag, maar ik vind het toch wel erg lastig om te lezen over mensen die zelf homo zijn en die geloven dat het best wel door de omgeving of opvoeding zou kunnen komen. Lees eens een wetenschappelijk tijdschrift.

Het aller vervelendst is de gelovige hetero die zegt dat het een keuze is om homo te zijn. Ik weet natuurlijk dat er mensen zijn die dat denken, maar als iemand het ook letterlijk zegt, dan kan ik niet anders dan er kwaad over worden. Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen dat het een keuze is om homo te zijn als jij hetero bent en daar blij mee bent. Dan kun je jezelf nog blijer maken door trots te zijn op je eigen keuze. Zo van "ik heb ervoor gekozen om hetero te zijn, dan kun jij er toch ook voor kiezen om te stoppen homo te zijn?" Hoe doe je dat? Nou gewoon, ermee stoppen. Of zo. Als het zo makkelijk was, waarom had ik het dan niet allang gedaan? Het is ook een beetje dit: als mensen ervoor zouden kiezen om homo te zijn en het daar zelf niet mee eens zijn en ertegen protesteren, dan lijkt het net alsof ze zichzelf zien als slachtoffer en dus alleen maar zielig willen doen. Een beetje zoals mensen die zeggen dat de hele wereld nou eenmaal tegen ze is, terwijl als ze er anders tegenaan zouden kijken dat helemaal niet zo zou blijken te zijn.

Nou moet ik zeggen dat ik ondertussen wel een trots lesbiënne ben en dat ik ook niet meer iemand anders zou willen zijn dan ik ben, maar als ik denk aan al die jaren dat ik niet mezelf kon of durfde te zijn en aan alle mensen die niet zo gelukkig zijn dat ze in Nederland wonen, dan word ik toch wel heel erg kwaad op alle mensen die zonder dat ze er zelfs ook maar iets mee te maken hebben, mensen zoals ik het recht ontnemen om te zijn wie ze zijn.

Check dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=hnHyy8gkNEE

Had ik net vastgesteld dat ik niet meer zo de behoefte voelde om op mijn weblog te schrijven, komt het zowaar nu terug. We zullen zien wat ik ervan zal brouwen.

Ik sta vandaag niet helemaal in contact met de wereld. Het begon vanochtend in bed. Ik had mijn wekker, zoals aangekondigd, gezet op 9 uur nadat ik naar bed ging. Dat is mijn manier om te zorgen dat ik ongeveer 8 uur aan slaap haal. Zoals het dan ook altijd wel gaat, zette ik mijn wekker rond half 9 lekker op 10 uur en zette ik hem daarna steeds weer een half uurtje later, totdat ik hem op een gegeven moment helemaal niet meer zette. Ik had eigenlijk gepland om aan school te gaan werken, maar ik lag zo lekker te dromen dat ik het het waard vond om in die wereld te blijven liggen.

Ik denk dat het door de tweede deken komt. Normaal gebruik ik altijd maar één deken. Ik vond namelijk dat je van twee dekens spierpijn kreeg, omdat het zo zwaar was. Dan zette ik mijn verwarming wel aan als ik het wat warmer wilde hebben. Mijn tweede deken ligt wel altijd op de bank, omdat ik geen plaats heb om hem op te ruimen. Maar nu had ik gasten waarvan ik niet wist of ze misschien op mijn kamer zouden komen en dan vind ik een deken op de bank een beetje slordig staan. Daarom had ik hem maar eens op mijn bed gelegd. ‘s Nachts vond ik het wel een keer het proberen waard om met de twee dekens te slapen.

Het doet me denken aan het feit dat je baby’s strak in hun deken inpakt, zodat ze zichzelf niet wakker bewegen. Het voelt knus en veilig. Dat idee had ik in mijn eigen bedje nu ook. Vandaar misschien ook de geruststellende dromen. Het ging over allemaal dingen die meevielen. Iedereen was lief voor me. We gingen lekker op vakantie. Die ene persoon waar ik zo bang voor had kunnen zijn bleek eigenlijk heel erg aardig te zijn. Ik mocht op de bank liggen. Dat soort dingen. Het was vooral een overall gevoel van veiligheid en fijnheid. Daarom wilde ik niet opstaan.

Toen ik eenmaal wel was opgestaan was mijn dag ook helemaal niet slecht. Iedereen was aardig tegen me. Ik heb nog niets aan school gedaan, maar ik heb mezelf gegund om even wat rust te nemen. Op school was het gezellig. Ik heb eerlijk gezegd wel zin om aan de voetbalopdracht voor functioneel programmeren te beginnen. Het voor het eerst weer (alleen) koken sinds weken/maanden viel me mee en was eigenlijk zelfs wel fijn. Het eten was vreedzaam genoeg. Ik zat gewoon in mijn eigen coconnetje van rust en liefde. Nu zit ik weer lekker onder mijn deken. Als ik niet wil, dan kan ik ervoor kiezen om mijn opdrachten voor morgen nog niet te maken.

Soms hoef je geen stenen muur om je hart heen te zetten. Dan hoef je niet met enorme passen en veel geluid door het leven te gaan om maar niets te voelen. Soms kun je gewoon het gas een beetje terug zetten en rustig aan doen. Een beetje kwetsbaar zijn, glimlachen. Je hoeft je onschuld niet helemaal uit het raam te gooien, alleen maar omdat je pijn hebt.

Soms voel ik me net Lisa Knowles uit Ally McBeal. Je weet wel, die vrouw van het kerkkoor. Jammer dat ik geen plaatje van haar kan vinden, maar goed, als je haar niet kent, weet je toch niet wat ik bedoel.

Waah het maken van hutspot is best spannend. Het begon in de Albert Heijn. Ik dacht ik wees vriendelijk en maak dus ook vlees voor de vlezigen hier in huis.

Maar waar vind je in godsnaam rookworst in de Albert Heijn? Eerst had ik hem gevonden, maar toen was het niet de goede rookworst ofzo (hoeveel soorten zijn er?) en toen moest ik nog gaan bedenken hoeveel gram ik wilde hebben. Geen idee..

Bij het uitgaan van de winkel kwam de draaideur stil te staan op het punt dat je er aan allebei de kanten precies niet uit kunt. Ik stond nog een beetje te kijken wie er dan tegen de deur aan duwde, maar niemand raakte hem aan en de mensen die er nog wel uit konden gingen eruit. Toen keken ik en de jongen die bij me stond elkaar aan, zo van ehh.. Maar hij duwde gewoon tegen de deur en toen ging hij toch wel open. Haha. De droom van elk heteromeisje? Nee grapje, maar hij was wel best knap geloof ik… Alternatiefachtig leuk, als je daarop valt.

Anyway, toen ik de aardappelen, pakje hutspot en vegetarische rookworst ook had verzameld, had ik alle ingrediënten. Maar waar is te vinden hoe je het eigenlijk moet maken? Niet op het pakje.. Dus ik ging langs papa en mama en die wisten het uit te leggen, hoewel ik eenmaal thuis alweer vergeten was hoe het ook alweer zat met de plastic laagjes van de rookworst. Ik heb sowieso nooit eerder vlees gemaakt, dus yay me voor het uitproberen iig?

Nu zit alles in de pan en is het lekker aan het pruttelen, maar toen net keek ik in de pan en toen zag ik dat de vegetarische rookworst helemaal enorm opgezwollen was. Waah best eng. Gelukkig had mama van tevoren gezegd dat dat zou gebeuren. Ok tralala de tijd is om. Snel verder met stampen ofzo. Geen idee of ik het nou ook moet afgieten of niet.